Αγρίνιο

Αγρίνιο

Ο Δήμος Αγρινίου είναι Δήμος της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων της Αιτωλίας: Αγγελοκάστρου, Αγρινίου, Αρακύνθου, Θεστιέων, Μακρυνείας, Νεάπολης, Παναιτωλικού, Παραβόλας, Παρακαμπυλίων και Στράτου.

Η έκτασή του ανέρχεται σε 1.247 τ.χλμ. και ο πληθυσμός σε 94.000 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

Από μορφολογικής απόψεως ο δήμος Αγρινίου είναι κυρίως πεδινός και κατ' ελάχιστα ημιορεινός.

Στο video που ακολουθεί, μπορείτε να δείτε: σημεία ενδιαφέροντος της πόλης του Αγρινίου, στιγμιότυπα από παραλίμνιες περιοχές της Τριχωνίδας λίμνης, σύντομη περιήγηση σε μερικούς Αρχαιολογικούς χώρους, σε Βυζαντινά μνημεία του Δήμου Αγρινίου, κ.α.

Το Αγρίνιο είναι ο κρίκος που συνδέει την Αιτωλία και την Ακαρνανία και αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Δυτικής Ελλάδας. Γνώρισε μεγάλη αύξηση του πληθυσμού στις τελευταίες δεκαετίες από την προσέλκυση Ηπειρωτών, Ευρυτάνων, Τριχωνίων και Ακαρνάνων, αλλά και παλαιότερα, όταν κατά τη δεκαετία του 1920, δέχτηκε πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, οι οποίοι επηρέασαν καθοριστικά τη ζωή της πόλης.

Αυτή η μετακίνηση των τοπικών πληθυσμών προς την πόλη, κατέστησε το Αγρίνιο εμπορικό και οικονομικό κέντρο της περιοχής.

Με κυρίαρχα παραγωγικά στοιχεία τον καπνό και την ελιά, δημιουργήθηκε το κοινωνικό πλέγμα, που ανέπτυξε ουσιαστικά την σύγχρονη πόλη, που ακόμη και σήμερα διανύει την πορεία της εξελικτικής της διαδικασίας.

Δυστυχώς, η δημιουργία της νέας πόλης δεν ευνόησε την εξέλιξη της πνευματικής κληρονομιάς που άφησε ο μεγάλος συγγραφέας Κώστας Χατζόπουλος.

Έτσι σήμερα η Δημοτική αρχή και πιο συγκεκριμένα το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου επιχειρούν να γεφυρώσουν το πνευματικό χάσμα και να αποκαταστήσουν τις ισορροπίες που διαταράχθηκαν κατά την περίοδο της μεγάλης μετοίκισης. Με την ηρεμία που φέρνει η μορφοποίηση του νέου Αγρινίου, δημιουργούνται νέες συνθήκες ανάπτυξης των πνευματικών δραστηριοτήτων. Τα τελευταία χρόνια έχουμε σαφή δείγματα αυτής της άνθισης.

Η πόλη, σύμφωνα με τα στοιχεία και της τελευταίας απογραφής, κατοικείται από περίπου 90.000 κατοίκους, σε μια συνολική έκταση 163.000 στρέμματων.

Από μορφολογικής απόψεως ο δήμος Αγρινίου είναι κυρίως πεδινός και κατ' ελάχιστα ημιορεινός.

 Ιστορία
Η ιστορία της πόλης χάνεται στα βάθη των αιώνων, καθώς κατοικήθηκε από τα πρώτα χρόνια της προϊστορικής περιόδου.

Η παράδοση του Άγριου, του ήρωα οικιστή και γενάρχη, παράδοση που, όπως φαίνεται, κράτησαν με ευλάβεια οι κάτοικοι του Αγρινίου των ιστορικών χρόνων, είναι η επιβεβαίωση της συνοίκησης τουλάχιστον από τα τέλη της δεύτερης χιλιετηρίδας.

Ο μύθος του Αγρίου, χρονολογείται στην περί το 1600 π.Χ. περίοδο.

Ό Άγριος ήταν γιος του Πορθέα και τρισέγγονος του ήρωα Αιτωλού, του αρχηγέτη των Αιτωλών. Στην Ήλιδα βασίλευε ο Ενδυμίων, γιος του Αέθλιου, (ή του Δία), και της Καλύκης, που πήρε, για σύζυγο του και βασίλισσα, την Υπερίππη, κόρη του Αρκάδος ή του Ζήσου. Από τον γάμο αυτό γεννήθηκαν τρεις γιοι, ο Επειός, ο Αιτωλός, και ο Παίων.

Ο Ενδυμίων αποφάσισε να χρίσει διάδοχο του τον ικανότερο απ' αυτούς και γι' αυτό υποσχέθηκε το θρόνο σε κείνον που θα έβγαινε νικητής σε αγώνα σταδιοδρομίας στην Ολυμπία. Νικητής αναδείχτηκε ο Επειός, που διαδέχτηκε τον πατέρα του. Αργότερα ανέβηκε στο θρόνο ο Αιτωλός που όμως αναγκάστηκε να τον εγκαταλείψει, όταν σκότωσε τον Ατή, το γιο του βασιλιά του Αργούς Φορωνέα. Καταδιωκόμενος από τους γιους του σκοτωμένου πέρασε το στενό του Ρίου, επιβλήθηκε στους Κουρήτες και αδιαμφισβήτητος ηγέτης πια, έδωσε τ΄ όνομά του στη χώρα. Από το γάμο του με την Προνόη, θυγατέρα του Φόρθου, απόχτησε δυο γιους, τον Καλυδώνα και τονλευρ Πλευρώνα.

Μετά το θάνατο του Αιτωλού στη διαμάχη που ξέσπασε,επικράτησε η γενιά του Πλευρώνα, αλλά η πόλη που ίδρυσε ο Καλυδών διατήρησε το όνομα του. Τον Πλευρώνα διαδέχτηκε ο γιος του Αγήνωρ κι από το γάμο του με την Επικάστη γεννήθηκε ο Πορθάων ή Πορδεύς, που πήρε το θρόνο της Καλυδώνας. Αυτός απόχτησε τρεις γιους και μια κόρη, από το γάμο του με την Ευρύτη, τον Άγριο, τον Οινέα και μια κόρη, τη Στερόπη, που την πήρε γυναίκα του ο Αχελώος. Ο Άγριος απόχτησε πολλούς γιους κι αναφέρονται οι Ογχηστής, Θερσίτης, Πρόδοος, Κελευτωρ, Λυκωπεύς και ο Μελάνιππος. Απ' αυτούς ο χωλός Θερσίτης έμεινε στην ιστορία ως συνώνυμο της ασχήμιας, της αυθάδειας και της αμετροέπειας. Αυτοί οι έξη γιοι έκριναν, ότι δεν ήταν ανεκτό να κατέχει το θρόνο της Καλυδώνας ο γέρο- Οινέας, γι' αυτό και τον εκδίωξαν κι ανέβασαν τον πατέρα τους. Μάλιστα, κατά τον Απολλόδωρο, φυλάκισαν και βασάνισαν το γέροντα βασιλιά. Καταφθάνει όμως τιμωρός ο φοβερός Διομήδης του Αργούς/ εγγονός του Οινέα από το γιο του Τυδέα,φονεύει τους γιους του σφετεριστή και αποκαθιστά τον πάππο του στο θρόνο. Ο Άγριος γλυτώνει, έρχεται στο ΒΔ άκρο της Αιτωλίας και ιδρύει την πόλη που της έδωσε τ' όνομα του.
Σε μια από τις πολλές παραλλαγές του μύθου ο Άγριος παρουσιάζεται ως τιμωρός. Όταν ο ανηψιός του ο Τυδέας, γιος του Οινέα, σκότωσε τον αδελφό του Ωλενία ή τους εξαδέλφους του γιους του Μέλανα, ο θείος του Άγριος τον κατεδίωξε, τον εξανάγκασε να εγκαταλείψει την Καλυδώνα και να καταφύγει στο Άργος, όπου νυμφεύτηκε την κόρη του Αδράστου τη Διηπύλη και γέννησε τον Ομηρικό ήρωα Διομήδη.